Alina Kowalska
Biografia
Urodziła się 19 sierpnia 1932 roku w Czeladzi. Była polską językoznawczynią, historykiem języka polskiego i śląskoznawcą, profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Była córką Stanisława i Stanisławy z Paluchów.
W 1950 ukończyła Liceum Ogólnokształcące im. Emilii Plater w Sosnowcu, a następnie podjęła studia polonistyczne na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 1955 obroniła pracę magisterską Język Piotra Kochanowskiego w świetle pierwodruku Jerozolimy wyzwolonej pod kierunkiem prof. dr hab. Witolda Taszyckiego.
W 1964 uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych na Wydziale Filologicznym UJ na podstawie dysertacji Język polskich tekstów w księgach miejskich Tarnowskich Gór z 2. połowy XVI wieku (promotor prof. dr hab. Witold Taszycki). W 1976 na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego uzyskała stopień doktora habilitowanego na podstawie monografii Ewolucja analitycznych form czasownikowych z imiesłowem na -ł w języku polskim.
Przez 46 lat była związana z Uniwersytetem Śląskim w Katowicach (do 1968 Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Katowicach), pracując w Katowicach i Sosnowcu. Od 1968 była w Zakładzie Języka Polskiego Instytutu Filologii Polskiej UŚ, awansując kolejno na adiunta, docenta (1977), profesora nadzwyczajnego (1988) i profesora zwyczajnego (1997). Pełniła liczne funkcje na wydziale, m.in. Prodziekana ds. studenckich (1986–1987), Wicedyrektora Instytutu Języka Polskiego (1978–1981, 1987–1989), Dyrektora Instytutu Języka Polskiego (1989–1991) oraz Kierownika Zakładu Historii Języka Polskiego (od 1991).
Była współzałożycielką i dwukrotną sekretarz Komisji Językoznawstwa Oddziału w Katowicach PAN, a także członkinią Komisji Językoznawstwa Oddziału PAN w Krakowie, Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego i Polskiego Towarzystwa Językoznawczego. Współtworzyła w Katowicach i Sosnowcu ośrodek badań śląskoznawczych i prowadziła badania nad historią języka polskiego na Górnym Śląsku w okresie habsburskim i pruskim.
Wspierała wielu studentów i młodych badaczy; była promotorem dwóch rozpraw doktorskich (Urszula Burzywoda, 1982; Mirosława Siuciak, 1996). Była autorką 94 publikacji naukowych, redagowała lub współredagowała 6 tomów zbiorowych i napisała dwa skrypty uniwersyteckie. Zmarła w 2001 roku; pogrzeb odbył się 6 stycznia w kościele św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Czeladzi, a pochowana została na czeladzkim Cmentarzu Parafii św. Stanisława.