Jerzy Machura
Biografia
Jerzy Machura urodził się 9 stycznia 1928 roku w Czeladzi. Pochodził z rodziny górniczej; był synem Józefa i Janiny z domu Chatlapa. W czasie II wojny światowej pracował jako robotnik w niemieckim sklepie z warzywami (1942–1945). Po wojnie ukończył szkołę średnią w Sosnowcu i Katowicach; świadectwo maturalne uzyskał w 1949 roku i jesienią został powołany do zasadniczej służby wojskowej.
Został skierowany do Szkolnej Kompanii Oficerów Rezerwy w Ełku, a następnie służył w zawodowej armii. 15 września 1950 został promowany na oficera LWP i skierowany do 8. Pułku Piechoty w Hrubieszowie, gdzie dowodził plutonem rekrutów. W listopadzie 1950 powrócił do Warszawy na przeszkolenie w Wojskach Lotniczych. W styczniu 1951 rozpoczął roczny Kurs Dowódczo-Sztabowy w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie. Jesienią 1951 został oficerem operacyjnym w sztabie 2. Pułku Lotnictwa Myśliwskiego, a następnie 7. Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego w Krakowie.
W 1953 rozpoczął studia na Wyższym Kursie Doskonalenia Oficerów w ASG WP, w grupie lotników. Jesienią 1953 objął stanowisko asystenta–kierownika grupy słuchaczy I kursu Wojsk Lotniczych w ASG WP. Specjalizował się w bojowym zastosowaniu lotnictwa myśliwskiego w systemach obrony powietrznej. Ukończył studia w 1956 roku i kontynuował pracę na Wydziale Lotnictwa ASG WP.
W karierze akademickiej awansował na starszego asystenta, wykładowcę i kierownika rocznego kursu doskonalenia oficerów lotnictwa. Odbył praktykę w sztabie 1. Korpusu Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju. W 1960 rozpoczął trzyletnie studia doktoranckie w Akademii Lotniczej w Monino, ZSRR, i w 1963 obronił rozprawę, uzyskując tytuł doktora nauk wojskowych. Po powrocie objął funkcje związane z OPK na Wydziale Lotnictwa ASG WP, a w 1974 stanął na czele Katedry Lotnictwa Wydziału Lotnictwa i OPK ASG WP.
Badania prowadzone pod kierunkiem Machury dotyczyły m.in. Lotniczego wsparcia operacyjnych grup manewrowych Wojsk Lądowych, udziału lotnictwa we współczesnej Obronie Powietrznej wojsk lądowych oraz dowodzenia lotnictwem we współczesnych operacjach. W 1982 roku po obronie rozprawy habilitacyjnej uzyskał habilitację; tego samego roku Rada Państwa PRL nadała mu tytuł profesora nadzwyczajnego nauk wojskowych. W 1990 roku otrzymał nominację na profesora zwyczajnego i objął stanowisko dziekana Wydziału Lotnictwa i Obrony Powietrznej AON. W połowie 1991 roku zakończył ponad 40-letnią służbę w WP (38 lat w ASG i AON) i kontynuował pracę naukowo-dydaktyczną.
W swojej karierze wypromował 26 doktorów nauk wojskowych oraz był konsultantem przy przygotowaniu trzech rozpraw habilitacyjnych. Autor dwóch książek, w tym Kariera bojowa śmigłowców, oraz 35 artykułów.
W 1992 roku objął stanowisko profesora w Wyższej Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie, do 2003 roku będąc członkiem Senatu i zajmując się pracą naukową. Od 2006 do 2009 roku pełnił funkcję wiceprezesa Oddziału ds. programowych, a od 2009 do 2010 roku był prezesem Oddziału Warszawsko-Mazowieckiego Stowarzyszenia Seniorów Lotnictwa Wojskowego RP w Warszawie. Pochowany na cmentarzu w Radości koło Warszawy.