Józef Dutkiewicz
Biografia
Józef Dutkiewicz urodził się 7 marca 1903 w Czeladzi. Był polskim historykiem, badaczem historii XVIII–XX wieku i historiografem dyplomacji, profesorem Uniwersytetu Łódzkiego. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego (historia i filozofia); w 1926 uzyskał tytuł doktora nauk historycznych (praca: Austria wobec powstania listopadowego). Do 1939 pracował jako nauczyciel w szkołach średnich w Warszawie, Zawierciu, Kielcach i Łowiczu; odbywał także stypendia w Wiedniu, Berlinie, Paryżu i Londynie. Podczas kampanii wrześniowej służył ochotniczo w 5. batalionie obrony Warszawy. Po kapitulacji zamieszkał w Łowiczu i, dzięki kontaktom z ZWZ-AK, brał udział w organizacji tajnego nauczania.
W 1945 obronił habilitację i na stałe związał się z Uniwersytetem Łódzkim. W 1950 został profesorem nadzwyczajnym, a od 1962 profesorem zwyczajnym. Kierował Katedrą Historii Nowożytnej Polski (1947–1948) oraz Katedrą Historii Powszechnej Nowożytnej i Najnowszej (1948–1973). W latach 1956–1970 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Historii UŁ. Był także dziekanem Wydziału Humanistycznego Państwowej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi (1949–1951) i kierował Ośrodkiem Metodycznym Nauki o Polsce i Świecie Współczesnym przy Kuratorium Okręgu Szkolnego w Łodzi. Od 1958 przez trzy lata był prezesem łódzkiego oddziału PTH, a następnie zasiadał w fotelu wiceprezesa Zarządu Głównego PTH. Działał także w Łódzkim Towarzystwie Naukowym.
Jego działalność naukowa przyczyniła się do powstania „łódzkiej szkoły” badań nad przebiegiem Powstania Listopadowego; wielki wkład wniósł w rozwój historiografii. Dokładnej analizy poddawał pamiętniki Winstona Churchilla, Charles’a de Gaulle’a i Konrada Adenauera, był edytorem licznych pamiętników z czasów powstania listopadowego, m.in. Leona Drewnickiego „Za moich czasów”; regularnie pisał do „Wiadomości Historycznych”.