Maciej Józef Kapuściński
Biografia
Maciej Józef Kapuściński urodził się w Czeladzi jako syn Heleny z Kręciszków i Józefa Kapuścińskiego, właściciela domu, składu win węgierskich i winiarni. Ojciec Stanisław był burmistrzem Czeladzi. Maciej miał młodszego brata Mateusza (później pierwszego wójta Gzichów) i starszego Jana. W Krakowie ukończyli Gimnazjum św. Anny, a następnie studiowali na Uniwersytecie Jagiellońskim; Jan był studentem Wydziału Prawa, Maciej od 1829 studiował na Wydziale Filozoficznym, matematykę i fizykę, uczęszczał także na wykłady filozofii i historii prowadzone przez Jana Kantę Rzesińskiego (1803–1855).
Gdy wybuchło powstanie listopadowe, bracia zaciągnęli się jako podchorążowie do wojska polskiego. Kapuściński brał udział w kilku bitwach, m.in. w bitwie o Olszynkę Grochowską – należał do sztabu gen. Jana Krukowieckiego (od marca 1831 roku wojskowego gubernatora Warszawy, a od sierpnia – prezesa Rządu Narodowego). W Warszawie przez kilka miesięcy chorował na tyfus.
Po upadku powstania nie mógł wrócić do Krakowa ani do Czeladz i zamieszkał w Opolu (korzystając z pomocy stryja), a następnie – w roku 1832 – zaczął studia medyczne na Uniwersytecie Wrocławskim. W czasie studiów działał w Towarzystwie Literacko-Słowiańskim, które współorganizował. W roku 1836 otrzymał dyplom doktora medycyny (na podstawie rozprawy De fistulis urinariis) i prawo praktyki lekarskiej.
Początkowo pracował jako lekarz w Poznaniu, pod kierunkiem Karola Marcinkowskiego – lekarza i społecznika, z którym się zaprzyjaźnił – a następnie w Miłosławiu i w Środzie, w której pozostał do śmierci. Nadal współpracował z K. Marcinkowskim, który w 1841 roku założył Towarzystwo Pomocy Naukowej – przez 22 lata pełnił funkcję skarbnika Towarzystwa w powiecie średzkim. Był dobrze zarabiającym lekarzem, który przez 25 lat bezpłatnie przyjmował ubogich. W czasie powstania wielkopolskiego 1848 roku udzielał pomocy medycznej w obozach powstańczych pod Miłosławiem i Wrześnią. Był podziwiany za energiczne działania i oddanie chorym w czasie epidemii cholery w roku 1866.
Życie prywatne
Ożenił się w roku 1840 z Izabelą z Dobrowolskich. Mieli cztery córki i dwóch synów. Zmarł w wieku 62 lat wskutek kontaktów z chorymi w czasie epidemii.
Jeden z synów, Bolesław Kapuściński (1850–1921), został znanym poznańskim lekarzem i społecznikiem; jego synem był Witold Kapuściński (1882–1951), późniejszy profesor okulistyki, prezes Polskiego Towarzystwa Okulistycznego, również ojciec profesora okulistyki Witolda Juliusza Kapuścińskiego (1910–1988).