Franciszek Herchold
Biografia
Franciszek Herchold urodził się 28 stycznia 1900 w Czeladzi w rodzinie Romana i Franciszki z Kozłowskich. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Służył w 5. pułku piechoty Legionów, stacjonującym w Wilnie. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której został ranny w 1919 roku. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty, kursy narciarskie w 1925 i wychowania fizycznego w Poznaniu. Został awansowany do stopnia porucznika z dniem 1 lipca 1921. W 1928 został zweryfikowany w korpusie oficerów piechoty z lokatą 6. Został komendantem Okręgowego Ośrodka WF w Wilnie w 1930. Od 1 stycznia 1932 awansował do stopnia kapitana. W latach 30. pełnił służbę w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie. W marcu 1939 w 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie na stanowisku oficera mobilizacyjnego.
Franciszek Herchold uprawiał lekką atletykę, w tym skok w dal i biegi sprinterskie (200 m). Podczas mistrzostw Polski 1923 w Warszawie zdobył srebrny medal w skoku w dal startując w barwach 5 pułku piechoty i osiągnął wynik 5,86 m. Startował także w mistrzostwach Armii w tenisie ziemnym.
W czasie kampanii wrześniowej, po agresji ZSRR na Polskę, został aresztowany przez Sowietów. Przetrzymywany był w obozie Starobielsk. Stamtąd nadsyłał korespondencję do bliskich. Wiosną 1940 wraz z innymi jeńcami został przewieziony do Charkowa i rozstrzelany przez NKWD. Pogrzebano go potajemnie w bezimiennej mogile w Piatichatkach; od 2000 roku to miejsce na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod poz. 600.